قرار دادن ایمپلنت دندان

بیشتر سیستمهای ایمپلنت دارای 5 مرحله پایه برای قرار دادن هر ایمپلنت میباشند:
1. برداشت بافت نرم: برشی درقوس استخوان ایجاد شده، بخش ضخیم متصل به لثه به دو نیمه تقسیم میشود تا ایمپلنت نهایی پیوند محکمی با بافت اطرافش داشته باشد. انتهاهای بافت، که فلپ گفته میشود به مجاورت استخوان بازگردانده میشوند. جراحی بدون فلپ تکنیک دیگری است که بخش کوچکی از بافت (به قطر ایمپلنت) برای جایگیری ایمپلنت برداشته میشود.
2. دریل کردن با سرعت زیاد: پس برداشتن بافت نرم و استفاده از ابزار جراحی یا استنت در صورت نیاز، سوراخهای اولیه برای جلوگیری از سوختگی یا نکروز استخوان با دقت و سرعت زیاد دریل میشوند.
3. دریل با سرعت کم.: سوراخهای اولیه با استفاده از دریلهای پهن تر ( معمولا بین سه تا هفت گام دریل، بسته به طول و پهنای ایمپلنت) دریل میشود. مراقب از اسیب نرسیدن به استئوبلاست یا سلولهای استخوان توسط حرارت زیاد انجام میشود. سالین خنک کننده یا اسپری آب، دما را پایین نگه میدارد.
4. قراردهی ایمپلنت: پیچ ایمپلنت میتواند قرار داده شده و خودش محکم شود، در غیر اینصورت محل اماده شده با انالوگ ایمپلنت بسته میشود. سپس در محل توسط نیروی چرخشی کنترل شده با نیروی دقیقی پیچ میشود تا به استخوانهای اطراف فشار اضافه (استخوان تحت فشار اضافه ممکن است بمیرد، شرایطی که استئونکروز گفته میشود، و میتواند منجر به عدم موفقیت ایمپلنت در اتصال کامل یا پیوند با استخوان آرواره شود).
5. سازگار شدن بافت: لثه در اطراف ایمپلنت کاملا قرار میگیرد تا پیوند محکمی با بافت سالم در اطراف بخش در حال ترمیم ایجاد کند. بر خلاف انچه گفته شد، ممکن است ایمپلنت فرو رود و سر آن با پیچ پوشاننده پوشیده شود و بافت کاملا بسته شود تا آن را کامل پوشش دهد. فرایند دومی برای برداشت پوشش ایمپلنت در زمان دیگری نیاز است.

ملاحظات بیومکانیکی ایمپلنت دندان

ملاحظات بیومکانیکی ایمپلنت دندان

ملاحظات بیومکانیکی ایمپلنت دندان

موفقیت بلند مدت ایمپلنتها تاحدودی توسط نیروهایی که انها میتوانند پشتیبانی کنند تعیین میشود.

از انجا که ایمپلنتها رباط پریودنتال ندارند، احساس فشار حین گاز گرفتن وجود ندارد در نتیجه نیروهایی که ایجاد میشود بیشتر است. به منظور متعادل سازی، محل ایمپلنتها باید نیروها را بین پروتزهایی که پشتیبانی میکند توزیع شوند.

نیروهای متمرکز میتواند منجر به شکستن پل، اجزای ایمپلنت یا فقدان استخوان مجاور ایمپلنت می شود. محل قرارگیری ایمپلنتها بر اساس فاکتورهای زیستی (انواع استخوان، ساختارهای حیاتی، سلامتی) و مکانیکی است.

ایمپلنتها در استخوانها محکم تر و ضخیم تر قرار میگیرد که در بخش جلویی آرواره پایینی یافت میشود نرخ شکست کمتری نسبت به استخوان کم چگالی مانند بخش پشتی آرواره بالایی دارند. افرادی که دندانهایشان را به هم فشار میدهند (دندان قوروچه) نیز نیروی بیشتری بر ایمپلنتها وارد کرده و امکان شکست را افزایش میدهد.

طراحی ایمپلنتها باید در طول عمر واقعی فرد در دهان وی کاربرد داشته باشد. قانون گذاران و صنعت ایمپلنت دندان یک سری آزمون را خلق کرده است تا اطمینان مکانیکی بلند مدت ایمپلنتها در دهان افراد تعیین شود که در آن ایمپلنت مرتبا با نیروی افزاینده مورد ضربه قرار میگیرد تا اسیب ببیند.

زمانی که طرح دقیقتری برای قضاوت بالینی نیاز باشد، دندانپزشک از ابزاری اکریلیک ( استنت ) پیش از جراحی استفاده میکند تا باعث قرارگیری بهینه ایمپلنت شود. به صورت افزاینده­ای، دندانپزشکان گرفتن اسکن CT

از ارواره ها را پیشنهاد میکنند و هرگونه دندان مصنوعی را بررسی کرده سپس با نرم افزار جراحی CAD/CAM برنامه ریزی انجام میشود. استنت میتواند توسط استریولیتوگرافی و طرح ریزی رایانه ای از اسکن CT ساخته شود.

استفاده از اسکن CT در موارد پیچیده میتواند همچنین به جراح در شناسایی و پرهیز از اسیب رساندن به ساختارهای حیاتی مانند عصب و سینوسها کمک کند.

فرایندهای جراحی اصلی

قرار دادن ایمپلنت

بیشتر سیستمهای ایمپلنت دارای 5 مرحله پایه برای قرار دادن هر ایمپلنت میباشند

ملاحظات بیومکانیکی ایمپلنت دندان

مصارف پزشکی ایمپلنت دندان

مصارف پزشکی ایمپلنت دندان

کاربرد اولیه ایمپلنتهای دندانی پشتیبانی از پروتزهای دندانی است. ایمپلنتهای مدرن برای ادغام با استخوان کاربرد دارند، فرایندی زیستی که در آن استخوان محکم به سطح مواد خاصی مانند تیتانیوم یا برخی سرامیکها میچسبد. ادغام ایمپلنت و استخوان میتواند فشار فیزیکی را به خوبی برای دهه ها تحمل کند.

ادامه مطلب …